พระบรมโพธิสัตว์ของเรา  ในวันที่ท่านจะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ท่านก็เจอพญามาร  เมื่อเจอแล้วท่านทำอย่างไร  ท่านไม่สะดุ้งหวาดกลัว  ไม่บ่นเพ้อพิไรรำพัน  และไม่ได้ลุกหนีไปไหนเลย  ในวันนั้นท่านสู้ด้วยอาการนิ่ง ๆ ใจหยุดนิ่งไปที่กลางกาย  นึกถึงบุญบารมี  ๓๐  ทัศ  ที่สร้างมานับภพนับชาติไม่ถ้วน  ให้มาช่วยเอาชนะศึกพญามารในครั้งนั้นให้ได้  และในที่สุด  เมื่อใจของท่านหยุดไปที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗  ซึ่งเป็นทางผ่านที่จะเข้าถึงผู้รู้  ผู้มีอานุภาพ  คือพระธรรมกายในอายตนนิพพาน  นึกถึงบุญหนักเข้า  กระแสธารแห่งบุญเกิดขึ้น  พระนิพพานก็สอดละเอียดเข้ามาตรงกลางกาย  เมื่อกำลังบุญเต็มเปี่ยมเต็มที่  ในที่สุดก็เอาชนะได้

ลูก ๆ  ทุกคนมีของดีอยู่ในตัว  คือจุดที่จะเชื่อมโยงกับผู้มีอานุภาพ  ผู้เป็นสรณะ เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันประเสริฐได้  ยามใดที่ลูกทั้งหลายประสบทุกข์  ไม่ว่าจะเป็นทุกข์  โศก  โรค  ภัย  ในธุรกิจการงานหรือเรื่องอะไรก็ตาม  อย่าเสียเวลาบ่นเพ้อพิไรรำพัน  ให้นึกถึงสรณะภายในซึ่งเป็นที่พึ่งที่ระลึกอันประเสริฐ  หยุดใจไว้ตรงตำแหน่งที่จะเชื่อมโยงกับท่านได้  คือศูนย์กลางกายฐานที่ ๗  แล้วตรงนั้น  เราจะได้พบท่านผู้มีอานุภาพ  มาช่วยขจัดปัดเป่าสิ่งที่ไม่ดีเหล่านั้นให้หมดสิ้นไปได้ดังที่เราต้องการ

Advertisements